< vorige pagina
'Zingen en vliegen tot ik er niet meer ben'

15 oktober 2015
Letterlijk en figuurlijk vliegt Wilfred van Eisden (59) weg van het Meppeler Mannenkoor. Op de tonale thermiek van 'A Long Day Closes' nemen Van Eisden en het MMK zondag 18 oktober afscheid van elkaar.
En het kan zomaar zijn dat de scheidend dirigent kort daarna een sportvliegtuigje huurt en wegvliegt naar een - nu nog - onbekende bestemming. Om even te bekomen van een moeilijk besluit.
Tinnitus, een chronische fantoomruis, dwingt hem de koordirectie van het Meppeler Mannenkoor neer te leggen.
 
   
 


Wilfred van Eisden (op de vleugel ): 'Bij het Meppeler Mannenkoor doet iedereen mee. Ook de dirigent.'
 
Niet alleen stopt Wilfred van Eisden na zes jaar als muzikaal leider van het Meppeler Mannenkoor. Noodgedwongen sluit hij zondag een periode van 37 jaren dirigentschap af. Drie kinderkoren stonden onder leiding van Van Eisden. Als dirigent bouwde hij in 21 jaren een innige muzikale band op met dameskoor Capriccio.

Al enkele jaren kampt Van Eisden met tinnitus, een overheersend oorsuizen, waardoor met name het dirigeren in de avonduren een steeds vermoeiender opgave wordt. Voor een muzikant in hart en nieren moet het een persoonlijk drama zijn, maar Wilfred van Eisden vertelt luchtig over de aandoening. 'Het is een typisch muzikantentrauma, dat ik waarschijnlijk opliep na 25 jaar blokfluitles geven op de Pabo en de muziekschool. Dertig leerlingen, die drie uur achter elkaar 7000 Herz produceren, veroorzaakten een lawaaidip waarvoor een fantoomgeluid in de plaats kwam. Ik kan alles nog goed horen. Mijn muzikale gehoor is ook in het geding als ik voor het koor sta. De voortdurende ruis in mijn hoofd, vraagt extra concentratie en vreet energie. Ik wil zo lang mogelijk mijn werk doen op de International Office van de Stenden University. Dat betekent dat ik bij avondactiviteiten een stap terug moet zetten. "Even niet doen", zegt mijn lichaam.'

Wilfred van Eisden had ook kunnen blijven zingen in het Meppeler Mannenkoor, net zoals hij sinds 1982 al met tussenpozen deed. 'Nee, de nieuwe dirigent gun ik de volle kans om een goede start te maken. Dat is lastig als de oud-dirigent tegenover je in het koor staat. Maar ik val niet in een muzikaal gat hoor. Er komen vast wel koorprojecten voorbij waar ik aan mee kan doen. Het is best een fijn vooruitzicht om weer eens - zonder de druk en verantwoordelijkheid - lekker vrijuit te zingen.'

Het Meppeler Mannenkoor bezat zes jaar geleden volop bestaansrecht, maar had onvoldoende aanwas van nieuwe leden. Muzikaal leider Wilfred van Eisden was volgens voorzitter Hans Meijering 'de juiste man op de juiste tijd', om samen met het Meppeler Mannenkoor de weg naar de toekomst uit te stippelen. Wilfred ging aan de slag met het repertoire en stelde nieuwe, op internet opgespoorde muziekstukken voor aan de muziekcommissie. Bovenal zorgde Van Eisden met zijn jeugdig enthousiasme en inlevende dirigentschap voor een frisse wind.
Meijering: 'Dat zich de afgelopen periode zeker tien nieuwe, relatief jonge koorzangers zich bij ons melden en zich meteen thuis voelden, is zeker ook een grote verdienste van onze dirigent. Hij draagt het koor zeer toekomstgericht over aan zijn opvolger Roelof Bosma. Het Meppeler Mannenkoor is Wilfred daarvoor zeer erkentelijk.'

Traditie
'Een nieuwe dirigent is net als een nieuwe trainer na zes jaar natuurlijk best goed voor het koor. Ik wist het niveau constant te houden, de groep te leiden en wat verjonging door te voeren. Mijn kwaliteiten leiden waarschijnlijk niet tot een kwalitatief beter koor. Ik was nooit professioneel dirigent. Als goede amateur ken ik mijn grenzen. Het Meppeler Mannenkoor kan bogen op een rijke traditie en een enorm repertoire. Het is diepgeworteld in Meppel en gerespecteerd in de noordelijke muziekwereld. Niet minder belangrijk: het is een heel fijn en sociaal koor, waar vriendschappen ontstaan en iedereen erbij hoort. Elk koorlid doet mee aan het verenigingsleven, k de dirigent.'

De loftuitingen over en weer brengen Wilfred bij opa Van Eisden. 'Nagalm van een rijk verleden,' kopte de Nieuwe Meppeler in 1928 toen de verdienstelijke amateur Van Eisden de regionale dirigentenprijs won. 'De bijbehorende medaille aan een lint hangt nu boven mijn bed. De muziektraditie zit diepgeworteld in onze familie. Ik hoop dat mijn dochter Anne-Wil, die koorlid is van Capriccio, de muziek doorgeeft. Heel fijn dat zij zondagmiddag een solo zingt bij het afscheidsconcert in de IJhorster kerk.'
Op die idyllische plek aan de Reest, in een prachtige akoestiek, zingt het Meppeler Mannenkoor voor het laatst onder leiding van Wilfred van Eisden. En dan? 'Het is tijd om opa te zijn! En van andere hobby's te genieten.' Al eerder volgde de Meppeler zijn hart en leerde vliegen. Hij heeft drie Europese brevetten op zak, waaronder een brevet luchtverkeersleider. 'Zingen en vliegen, dat blijf ik doen tot ik er niet meer ben'.

 
   

Tekst en foto: Bert Jansen

 

Bert Hoevenberg - webdesign